มนุษย์เป็นสัตว์สังคม
น้องหมาที่หน้าบ้านหรือน้องแมวที่เลี้ยงไว้ ผมไม่แน่ใจว่ามันเป็นสัตว์สังคมรึป่าว แต่ครูแนะแนวตอน ม.3 บอกผมว่ามนุษย์เป็นสัตว์สังคมผมจำได้ดี
ดังนั้น มนุษย์ก็ย่อมต้องการหมู่มิตรที่เข้าใจ เพื่อเป็นภูมิคุ้มความเหงาและป้องกันความเฟ้งฟ้างที่เกิดขึ้นในจิตใจ และเราก็ยังต้องอาศัยอยู่กับผู้คนต่างๆ ทั้งคนที่เราอยากรู้จักและอยู่ใกล้ หรือแม้แต่ศัตรูหัวใจที่คอยถากถาง มันอาจจะมีบ้างบางวันหรือบางเวลาที่เราอยากปลีกวิเวกไปอยู่คนเดียวเพื่อแก้ไขปัญหาบางอย่าง แต่โดยปกติก็เป็นแค่บางช่วงเวลาเท่านั้นครับ เพราะเรายังต้องใช้ชีวิตในสังคมนั่นเอง
ปัญหากับมนุษย์
"ปัญหาอยู่คู่กับมนุษย์มาเสมอ" มันเหมือนเชื้อโรคหรือไข้หวัด ที่มาได้ทั้งตามฤดูกาล และมาเยือนในวันที่เราอ่อนแอ ในเวลาที่เราเกิดปัญหา ส่วนใหญ่เราอาจจะต้องมีเวลากับตัวเองในการทบทวนและคัดสรรวิธีต่างๆมาใช้เพื่อแก้ไขและกลับมาใช้ชีวิตต่อแบบสบายใจเฉิบต่อไป
ปัญหาหนักหนาที่เราแก้ไม่ได้
เมื่อขนาดของปัญหามันเริ่มใหญ่ขึ้นจนก่อตัวเป็นมรสุม เริ่มรุมเร้ารบกวนจิตใจทำให้เราไม่สามารถใช้ชีวิตตามปกติสุขได้ บางคนก็ถึงขั้นจิตตก โรคภัยถามหา เครียดหนัก ก็เริ่มปิดตัวเอง
ไม่อยากพบปะผู้คน วกวนอยู่กับความคิด จนจิตใจฟุ้งซ่่าน บริวารว่านเครือก็ห่างหาย โลกแห่งความตายลอยอยู่ตรงหน้า โบกมือลาลูกเมีย อยากจะสิ้นชีวีเสียชีวา .....
..อย่าไปทำอย่างงั้นเลยครับ ผมเองหรือเพื่อนมนุษย์คนอื่นๆเชื่อว่าก็คงจะมีช่วงเวลาที่ต้องแบกปัญหาหนักๆไว้กับตัวเองมาบ้างแล้วเหมือนกัน แต่จะเลือกวิธีการแก้ไขในแบบไหนก็แล้วแต่ปัจเจกชน จะทำกันไปครับ
ส่วนตัวอยากแนะนำวิธีที่ผมใช้แล้วได้ผลมาบอกกัน นั่นก็คือ "หาที่ระบาย" ครับ
ผมเลือกที่บอกปัญหาหรือระบายมันให้กับคนฟัง อาจจะเป็นคนรู้ใจ หรือคนรู้จักที่พร้อมเปิดใจรับฟัง อาจจะเลือกที่จะระบายออกในพื้นที่ส่วนตัวของเราผ่านการเขียนบันทึกก็ได้ พาตัวเองไปอยู่ในสิ่งแวดล้อมใหม่ๆ อาจจะเป็นในโลกออนไลน์ กลุ่มเฟสต่างๆเยอะแยะมากมายแนวเกี่ยวกับการแก้ปัญหาชีวิตที่พร้อมจะรับฟัง ไปพิมพ์ระบายออกให้มันหายเครียด
จังหวะนั้นเราคงไม่ได้ต้องการใครพยายามมาช่วยเราแก้ปัญหามากไปกว่าการได้ระบายมันออกมาครับ
ส่วนคอมเม้นท์ใดๆที่โพสต์นี้ ขอให้เป็นพื้นที่สำหรับการระบายปัญหาของเพื่อนร่วมทางทุกท่านนะครับ ไม่ต้องมารู้จักกัน แค่ระบายมันออกมาก็พอ เดี๋ยวผมรับฟังให้เองคับ
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น