ข้ามไปที่เนื้อหาหลัก

"อรัมภบทถึงเพื่อนร่วมทาง"



 "อรัมภบทถึงเพื่อนร่วมทาง"

วันนี้เป็นวันแรกที่ตั้งใจเขียนบันทึกของตัวเอง เพื่อการเปลี่ยนแปลงเป็นตัวเองในเวอร์ชั่นที่ดีกว่า ขอปักหมุดหมายไว้ ณ วันที่ 27-28-3-66 ณ เวลาไม่แน่ชัด อาจจะหลังเที่ยงคืน (เริ่มเขียน 27-3-66 เวลา ประมาณ 4ทุ่มครึ่ง)
ผมขอสวัสดีเพื่อนร่วมแนวทางทุกท่าน ไม่ว่าจะตั้งใจเข้ามาอ่าน หรือเผอิญหลงเข้ามาดู.. สุดแท้แต่..

วันนี้ตั้งใจอยากจะอรัมภบทเกี่ยวกับแนวทางและที่มาของการทำเพจนี้ ตามประสานคนธรรมดาๆ ที่อยากที่จะเรียนรู้และพัฒนาตัวเอง ให้ประสบความสำเร็จในชีวิตสักครั้งนึง...ก็เกินพอ

จริงๆผมได้เขียนสคริป อัดเป็นเสียง เพื่อรอเปิดตัวเป็น EP. แรกของเพจ แต่เนื่องด้วยมีรายละเอียดในการทำอยู่พอสมควร ..ไม่ทันใจ เลยใช้วิธีพิมพ์เป็นตัวอักษร สื่อสารความนัยให้อ่านกันก่อนดีกว่า

เริ่มด้วย ผมมีความสงสัยกับตัวเองมาโดยตลอดว่า ชีวิตของเราที่ได้โอกาสเกิดมาทั้งที "เราเก่งและเราถนัดอะไร" ...บางทีแอบน้อยใจและอิจฉาคนที่เค้าเกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์ที่เต็มเปี่ยม หรือคนเก่งที่เค้าประสบความสำเร็จในชีวิตมากมาย "แล้วทำไมเราเป็นไม่ได้ในแบบนั้น.. แล้วนี่กูทำอะไรได้ดีบ้างวะเนี่ย!! (เริ่มมีน้ำโห!!)

โชคดีที่ปัจจุบัน ยุคข้อมูลข่าวสารมันลอยอยู่ในอากาศ หยิบจับต้องได้ทุกเมื่อ... และผมก็เริ่มตั้งหลักได้(ในวัยกลางคน) ก็เลยเริ่มที่จะค้นหาจากคำว่า "การพัฒนาตนเอง "

หลักในการพัฒนาตนเอง มีหลายศาสตร์ที่เกี่ยวข้อง มีทฤษฏีมากมายเยอะแยะไปหมด ในเริ่มต้นคิดว่าจะหาทฤษฏีที่เริ่มจากการสำรวจและทำความเข้าใจตัวเองให้ถ่องแท้เพื่อเปลี่ยนแปลงตัวตนจากภายในดูก่อน

หวังว่า ในซักวันนึงผมจะเป็นคนเดิมในเวอร์ชั่นใหม่ที่ดีกว่าวันนี้ เพื่อตอบคำถามตัวเองให้ได้ในวันสุดท้ายของลมหายใจว่า เราเองก็เกิดมาเพื่อสร้างความสำเร็จที่่ยิ่งใหญ่ได้.. อย่างน้อยก็ยิ่งใหญ่ในแบบที่เราพอใจก็พอแล้ว
ผมจึงได้สร้างเพจนี้เพื่อจดเป็นบันทึกเรื่องราวต่างๆที่ได้เรียนรู้ผ่านการอ่าน ฟังยูทูป หรือจากการแชร์เรื่องราวดีๆจากเพื่อนร่วมทางเดียวกัน

อยากรู้ว่าจากวันนี้ ...และต่อไปอีกเรื่อยๆ เราจะก้าวหน้าจากตรงนี้ไปได้มากเพียงได และประสบการณ์ทั้งหมดระหว่างทางไปจนถึงเป้าหมายของชีวิต จะถูกบันทึกและถ่ายทอดมาในรูปแบบคนธรรมดาคนนึง ที่อยากพัฒนาตัวเองให้ประสบความสำเร็จในชีวิตครับ

ขอวันพรุ่งนี้เป็นต้นไป เป็นวันที่ดี สำหรับตัวเราและพวกท่านทุกคนนะครับ...สวัสดีเพื่อนร่วมทางทุกท่านครับ

ความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

บางครั้งปัญหาใหญ่ๆก็แก้ด้วยวิธีการเล็กๆแค่การบอกใครสักคน

มนุษย์เป็นสัตว์สังคม  น้องหมาที่หน้าบ้านหรือน้องแมวที่เลี้ยงไว้ ผมไม่แน่ใจว่ามันเป็นสัตว์สังคมรึป่าว แต่ครูแนะแนวตอน ม.3 บอกผมว่ามนุษย์เป็นสัตว์สังคมผมจำได้ดี ดังนั้น มนุษย์ก็ย่อมต้องการหมู่มิตรที่เข้าใจ เพื่อเป็นภูมิคุ้มความเหงาและป้องกันความเฟ้งฟ้างที่เกิดขึ้นในจิตใจ และเราก็ยังต้องอาศัยอยู่กับผู้คนต่างๆ ทั้งคนที่เราอยากรู้จักและอยู่ใกล้ หรือแม้แต่ศัตรูหัวใจที่คอยถากถาง มันอาจจะมีบ้างบางวันหรือบางเวลาที่เราอยากปลีกวิเวกไปอยู่คนเดียวเพื่อแก้ไขปัญหาบางอย่าง แต่โดยปกติก็เป็นแค่บางช่วงเวลาเท่านั้นครับ เพราะเรายังต้องใช้ชีวิตในสังคมนั่นเอง ปัญหากับมนุษย์ "ปัญหาอยู่คู่กับมนุษย์มาเสมอ" มันเหมือนเชื้อโรคหรือไข้หวัด ที่มาได้ทั้งตามฤดูกาล และมาเยือนในวันที่เราอ่อนแอ ในเวลาที่เราเกิดปัญหา ส่วนใหญ่เราอาจจะต้องมีเวลากับตัวเองในการทบทวนและคัดสรรวิธีต่างๆมาใช้เพื่อแก้ไขและกลับมาใช้ชีวิตต่อแบบสบายใจเฉิบต่อไป ปัญหาหนักหนาที่เราแก้ไม่ได้ เมื่อขนาดของปัญหามันเริ่มใหญ่ขึ้นจนก่อตัวเป็นมรสุม เริ่มรุมเร้ารบกวนจิตใจทำให้เราไม่สามารถใช้ชีวิตตามปกติสุขได้ บางคนก็ถึงขั้นจิตตก โรคภัยถามหา เครียดหนัก ก...